Waargebeurd sprookje.

Er was eens een dag, lang, lang geleden.

Het was oorlog en mijn Opa moest naar Duitsland om te werken. Hij zat in een trein met allemaal mensen die naar een uraniummijn ergens in het oostblok moesten van de Duitsers.

Het was nogal een lange reis, de trein stopte nog weleens onderweg.

Onderweg, tijdens zo’n pauze, bleek de laars van een officier kapot te zijn. Mijn opa was schoenmaker, dus die repareerde ‘m. De officier werkte in een vliegtuigfabriek. Daar konden ze wel wat mensen gebruiken die de lederen stoelen van de vliegtuigen in elkaar konden naaien, waardoor mijn opa niet terug hoefde in de trein. Dat was maar goed ook, want wie de uraniummijnen had overleefd kwam er meestal lichtgevend groen uit. Dan gingen ze iets later dood dan de rest.

Mijn opa kwam terecht in een vliegtuigfabriek in het oosten van Duitsland.

En nou komt het mooiste. Daar bleek mijn oma ook te werken. Want terwijl alle mannen in Siberië (o.a. haar broer) werden afgeknald, moesten er natuurlijk wel vliegtuigen gebouwd blijven worden. Ze gingen derhalve samen vliegtuigen bouwen omdat het moest. En volgens mij deden ze ook wel meer dingen samen.

Maar goed. Toen de Russen kwamen vluchtten mijn opa en zwangere oma richting Nederland. Die Russen waren namelijk nogal een beetje barbaars en wereldvreemd. Die sloopten bijvoorbeeld een kraan van de muur in de veronderstelling dat die thuis eenmaal in de muur geschroefd ook water zou geven. En ze waren ook heel goed in gemene dingen doen met mensen. Kwa martelen en lachen om stervende mensen die geraakt waren door het spul wat van Amerikaanse en Engelse fosforbommen afkwam.

Oma nam haar moeder mee. Haar vader was al naar Amerika want die kon/wist dingen waardoor zelfs een Duitser in die tijd meteen een greencard kreeg.

Opa en Oma hebben het nog lang heel moeilijk gehad in Nederland. Ook toen de oorlog al heel lang geleden was.

Advertenties

3 thoughts on “Waargebeurd sprookje.

  1. jannyzeeland schreef:

    Leuk, om te weten hoe je grootouders leefden. HARD MAAR MOOI VERHAAL.

  2. Sandra schreef:

    Ontroerend, Richard….

  3. Sok_2001 schreef:

    De tijden waarin onze opa’s en oma’s leefden. Het is soms nauwelijks voor te stellen. Ik weet vrij goed hoe de mijne opgroeiden. Ik denk vaak dat ik het nooit overleefd zou hebben, maar vermoedelijk wel. Erna. Dat is moeilijker, denk ik wel eens.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: