Almere, ik woon er. Nog.

Op de terugweg met een tas vol boodschappen verheugde ik me op het koken en eten. Hetzelfde als zaterdag. Gelukkig ben ik niet van gisteren, dus ik wist ook wel dat het nooit de ervaring zou worden als die ik afgelopen weekend had. Maar ja, de mijmeringen vermaken je op de koude weg terug.

Opeens renden twee mensen me voorbij. Nou ja, rennen, het was meer sprinten.

Ze riepen “Neger, neger!!” naar elkaar. Toen die ene vol op z’n plaat ging en het geluid me deed vermoeden dat niet alleen z’n neus was gebroken maar dat er ook nog wel wat tanden in de sneeuw moesten zijn achtergebleven, zag ik dat het inderdaad negers waren.

Het slachtoffer van de doffe krakende klap stond op. De kleine rode plek in de sneeuw werd groter en roder door het bloed wat uit z’n neus gutste.

Daar stonden ze dan. Het was heel even stil. Een klein moment. Daarna begonnen ze keihard te lachen.

Omdat ik snel doorliep ben ik helaas vergeten te vragen welke drugs ze hadden gebruikt.

Advertenties

One thought on “Almere, ik woon er. Nog.

  1. Emma schreef:

    Almere heeft het, zeggen we dan maar
    Mja.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: