Als je na je dood op staatskosten afgevoerd wordt, is er geen ruimte voor ceremonie of wat dan ook. Dan ga je vanuit het mortuarium zo, hup, naar het crematorium. Zo ook Ed.
Toch bestond er bij een paar mensen de behoefte om afscheid te nemen. De uitvaartondernemer was bereid om die mensen even een paar minuten te gunnen, voor de aftocht naar het crematorium. Nou, da’s coulant toch.
Onderweg kreeg ik telefoon van iemand die er al was. Ed was al weg. Dus. Wij ergens afgesproken, zitten we daar een beetje na te praten, gaat de telefoon. Waar we blijven. Dus daar gingen ze weer. Ik besloot om niet te gaan, het begon een beetje op een klucht te lijken en daar was ik helemaal niet voor in de stemming.
Kwartier later. Weer telefoon. Ja nee, hij was toch wel weg. Weer een kwartier later. Ja nee, het was toch gelukt. Ze hebben persoonlijk afscheid kunnen nemen. Hij lag er netjes bij. Beetje gepoederd, haren gekamd. Volgens hun dan. Ik heb het niet gezien.
Dus.
Ik trek nu even een rooie Zuid-Afrikaan open. Ed’s merk.
Mooi geschreven. KUS.
Onwerkelijk allemaal he