Kutdag

Het waren me een paar dagen zeg, die afgelopen negen.

Maar er komt een einde aan binnenkort. Heel binnenkort.

Ik was optimistisch in het begin. Maar optimisme werkt dus niet tegen nog een nieuw herseninfarct, weet ik nu uit ervaring.

Inmiddels had ik Stella in de mail. En die wist wel iets over hoe we z’n dochter konden bereiken. Lang leve twitter. Maar gezien de vorderingen van zijn toestand en mijn kennis over de gevoeligheid van het onderwerp, koos ik er voor om het eerst aan hem te vragen zodra de gelegenheid zich voor zou doen.

En toen ging alles opeens heel snel en gebeurden er heel veel dingen. Dus ik moest Stella bellen. En vraag niet hoe, maar het is haar gelukt. Gisterochtend stond de dochter van Ed naast hem.

Vandaag heb ik Stella ontmoet. Op de IC, naast Ed. Ik vond het allemaal maar niks en wilde heel snel weg. Maar het was wel een heel fijn gesprek wat ik met haar had daar. Net als eerder aan de telefoon, maar dan in het echt op de IC.

Een paar uur later belt het ziekenhuis. Dat ze nog een keer z’n hersens hebben gescand en dat er eigenlijk niks anders meer te doen valt dan palliatief bezig te zijn enzo. Alle slangen eruit en maar kijken waar het schip strand.

Dat mag ik best een kutdag noemen vind ik.